Thursday, November 03, 2011

Movie Review: 7aam Arivu

Hiya Folks!

This time am back much quicker - thanks to 7aam Arivu.

The movie was such a profound effort at utter stupidity that it's one of those things that wake you up in the middle of the night squealing in self pity, months after the experience.
Ok, am exaggerating.
Maybe just weeks.

After purchasing tickets for "Seven-A.M. Arivu" (else the Scottish guy at the counter wouldn't have understood), we went in all eager to drink in the magnum opus it was billed to be. And the first few scenes quite lived up to that hype. They added to the sense of magnificence that surrounded the movie before its launch.

But the moment Circus-wala Surya appeared on screen, looking like a Liverpool Chav, my heart sank. If they could do this to a guy who is among the better-lookers in Kollywood, woe-be-me!!

The plot:
Bodhi Dharma is a Tamilian who went to China 1600 years back and started the Shaolin Temple, and is still regarded a 'God' there - for his medical, martial & hypnotism abilities. Shruthi Hassan is a present-day PYT in India doing some DNA-level maha-research, which is meant to reintroduce lost traits in your DNA/genes/whatever. And if that succeeds, she would be able to recreate Bodhi Dharma from one of his descendants. Just like that. So she goes around looking for the descendants and finds them quite easily (next target - Maddie McCann?). As you rightly guessed now - modern-day Surya is one of them. And she immediately decides that he would be the guinea pig for her research. But she does it all on the sly, so the poor lad doesn't know all this background info. He duly falls for her and sings a couple of duets, taking breaks from his circus routines. Later when he gets to know that she had befriended him not to get into his jeans, but rather his genes, all hell breaks loose.
Where you would expect him to exhibit vertebral capacity and stand up to his own dignity, he continues to be Junior Hassan's Beeyaatch, virtually peeing at her bidding, after a brief display of salt-induced-sensitivity.
Meanwhile, the bleddy Chinese government (verbally censored, but the subtitles spelt the word out! DUH!) makes secret plans to do something that will get India to dance to its tunes very shortly: that is to release a very deadly virus in India, get the epidemic to spread, and later come and get Indians to lick the medicine off their palms. Their extremely well-informed intelligence has warned them about this girl in India whose research will be the only stumbling block for their grand designs - as she is trying to recreate the legendary medical expert Bodhi Dharma with the aid of genetic engineering. So that's how the dots connect.
To make this happen, the Chinese Govt selects the best student from Shaolin and sends him across to India with some money that permits him to buy a Hummer, and lots to buy the fuel. His motive - to spread the deadly-disease, and to 'find them, kill them' both. While he does have the appearance to shiver-you-timbers, all he does is to walk around with a stern look on his face - the kind I have when I try to choose between noodles and spaghetti for dinner. Vetthu Vaettu Singaaram.
(Him. Not me)
He does succeed in spreading the virus. As all hell breaks loose in Tamil Nadu, a half-baked gang of 5 take it upon themselves to save the nation. By recreating Bodhi Dharma from Surya. It's a process that will take days and they need to get it completed before they get caught by the China Man. So they put a brilliant getthu plan, use a hitech lab at IIT for a hideout, and make one of their friends stay in the 'outside world' to support their external needs. And they change SIM cards. But still, the China-wala starts finding and killing them all one by one. He eventually reaches the last remaining warriors, only to find Surya being pickled in a large glass jar in the name of DNA-revival - the result of a long and extensive research by Shruti Hassan that lasted threeeeeee fullllll years. Then comes the climax - the man generally known for his short-term-memory-loss, wakes up with very-long-term-memory-retention suddenly "remembering" Bodhi Dharma's powers. He annihilates the villain and the disease, and then you are given a sermon on Tamil / Tamilan / Ilangai / etc.
And Murugadoss appears for a brief while on the screen (with the same noodle-spaghetti look), which serves well to remind you of the numerous vows you took during the movie around this very fellow.

If you think this was a spoiler, you should see what Murugadoss has done to the movie. Not many people can succeed in messing up an interesting story-base as this. But this fellow has done that in an unparalleled fashion. If at least this had been a Gaptun-Baagistaan-Tamil movie, most of us would have escaped watching it until the scenes get on youtube. But whattodo!

  • What truly irked me was the fact that soooooo mannnnnny trivial things were beefed up in the movie to appear like significant stuff. I could find it all through the movie. Remember the scene from Singam where Vivek says "Tea kudikka polama?", and the constables reply, "YESSSIR!" in all earnestness? Much of 7-am arivu felt like that. Sappa matterukku over soundu.
    • He says "Lift vara late aagudhu.. Lets take the steps" - and everyone responds like it's a decision of utmost brilliance requiring immense analysis
    • "SIM cards change panniralaam.. Appo avanukku namma enga irukkom nu theriyadhu".. And they proceed to show every step in the supply chain of sim card delivery that makes you wonder if it were truly a tough thing to do
    • And many many more that I couldn't care to note down
  • What also irked me equally was the complete lack-of-sense in so many things:
    • "IIT la lab irukku.. Adha use pannikalaam.. 18 days leave, yaarum irukka maattaanga" - WTF!!! WWTTFF!! WWWTTTFFF!!! Next thing you know, they will be showing IIT-guys throwing ink on each others' uniform shirts on the last day before Annual Holidays
    • He and she are sitting in an auto - virtually visible from all directions. Suddenly spotting the villain in the vicinity, he tells her "avan varraan.. keezha paaru" ?!?!?!?!?! As if they were playing peekaboo..
    • Why the hell would the fantastic-few want to leave one person "outside" to support them? If the allakkai fellow anyway had to get out of IIT to receive all the stuff, can he not go to the shops directly? Unnecessary red-tape I say..
    • After a night-ful of knowing that they had to meet the fraud-Prof in the morning, the Hero and the Heroini discuss strategies at 9 o clock on the way to the meeting "seri.. ippo Prof-a paakka porome.. Enna seyya porom?"..
    • One particular stunt scene around containers was the ultimate insult to the movie-going crowd. They have used 'hypnotism' as if you could transfer knowledge wirelessly. One look from the villain, and old men and young women start performing anthar balti and back-flips..
    • Really.. 3 yrs of PG-research to make DNA-level tweaks? Really?! I mean.. Ok, forget it..
  • Shruthi Hassan is quite photogenic, but not video-genic/audio-genic if you get what I mean. Acting and her - 7aam poruttham only. You almost immediately start feeling sorry for Kamal Hassan. 
  • And looks like she wasn't paid enough - I could only find half of her in the movie.
  • I didn't know iPhone is so common in India! Everyone has one. And surprisingly, Blackberry has THE iPhone ringtone
  • To be brutally honest, I did enjoy some parts of the movie.. 
    • Surya as Bodhi Dharma has good screen presence.. He commands attention.. Unfortunately those scenes dont last too long..
    • Dialogues sparkle in a couple of places: Uyiroda post mortem panni vechurukke...... Foreign pona first doctor aa?... Etc
But these were so few and far between, that throughout the movie you find bitterness spreading through the length and breadth of your being.

Final Verdict:
7-am Arivu: Moolai Ketta Mundam

Wednesday, September 07, 2011

செல்வராஜ் மாஸ்டர் - II

ஆக, நான் கீபோட் வகுப்பு சேர்ந்தாகி விட்டது.

வாரத்திற்கு இரண்டு-மூன்று வகுப்புகள் நடைபெறும். அன்றைய தினங்கள் காலை முதல் கடைசி மணி வரை என் நினைவெல்லாம் Casio SA-10 தான். பேருந்தில் செல்லும் போது கைப்பிடியிலும், வகுப்பில் அமர்ந்திருக்கும் போது மேசையிலும், நடந்து கொண்டிருக்கும் போது மனதுக்குள்ளும் வாசித்துக்கொண்டே இருப்பேன். I was completely overwhelmed. By the instrument, and the master.

கீபோட் கட்டைகள் அவர் விரல்களுக்கு சிறிதாகவே தெரியும். இருந்தும் அனாயாசமாக வாசிப்பார். கத்துக்குட்டிகளான எங்கள் விரலசைவில் தேவையற்ற அழுத்தம் இருக்கும். ஆனால் மாஸ்டரின் விரலசைவில் ஒரு வசீகரமான அலட்சியம் தெரியும். நினைத்த பாடலை நினைத்த நிமிடம் வாசிக்கும் வேகம் எங்கள் அனைவரையும் கவர்ந்தது. And he was a very friendly man. "கடிச்சு கொதறிபுடுவேன்" என்று எங்களை கண்டக்டர் அண்ணா மிரட்டும்போது, எங்களுக்கு ஆதரவாக இரண்டொரு நல்வார்த்தை பேசுவார், சிரிப்பார். பொடிப்பசங்கதானே என்று நினைக்க மாட்டார், நாங்கள் சொல்வதையும் கவனமாக கேட்பார். எங்கள் நேரு மாமா.

என்ன காரணமோ தெரியவில்லை, அவருக்கும் என்னை பிடித்து விட்டது. மற்றவர்களை விட என் மேல் அதிகமாக கவனம் செலுத்துவார். எனக்கு அதிக நேரம் சொல்லித்தருவார். கீபோட், ஹார்மோனியம் என்று மாற்றி மாற்றி எனக்கு பயிற்சி கொடுப்பார். Inexplicably, it looked like the respect was mutual!

நான் மேலும் மேலும் கற்றுக்கொள்ள, எனக்கு ஈடாக அவரும் மகிழ்ந்தார். நேரம் காலம் கண்டுகொள்ளாமல் எனக்கு பயிற்சி கொடுப்பார். ஞாயிற்றுகிழமைகளில் நான் அவர் வீட்டிற்க்குச் சென்று ஐந்து-ஆறு மணி நேரம் டேரா போட்டுவிடுவேன். சலிக்காமல் கற்றுத் தருவார். ம்யூசிக் கிளாஸ் இல்லாத வார நாட்களில் நேரமிருந்தால் அவரே என் வீட்டிற்கு வந்து கீபோட்-ஐ என் கையில் கொடுத்து விளையாடச் சொல்வார். அவர் பர்சனல் வேலையாக எங்காவது சென்றால், என்னையும் கூட அழைத்துச் செல்வார். அவரது லூனா-வில் நாங்கள் உக்கடம், சாய்பாபா காலனி, நூறடி ரோடு, RS புரம், என்று கூகிள் மேப்பில் பெரிதாகத் தெரியும் அனைத்து இடங்களுக்கும் சென்றதுண்டு. எங்கு சென்றாலும் சாப்பிட ஏதாவது வாங்கித் தருவார். "வீட்டில் டின் கட்டுவார்கள்" என்று எவ்வளவு சொன்னாலும் கேட்க மாட்டார். பயத்துடன் சேர்த்து அவர் வாங்கித் தருவதையும் தின்று தீர்ப்பேன்.

எல்லாம் ஓரிரு மாதங்களுக்கு தான்.

அதன் பின், என் அப்பாவிற்கு மாற்றலாகி, நாங்கள் சென்னைக்கு சென்று விட்டோம்.

ஜிமெயில், ஆர்குட், பேஸ்புக் இல்லாத  காலங்கள்.


2002 - கோவையில் PSG-யில் சேர்ந்தேன். எனக்கு அந்த ஊரின் மேலிருந்த ஈர்ப்பிற்கு ஒரு காரணம் - செல்வராஜ் மாஸ்டர்.

முதல் செமஸ்டர் முடிந்த நாள்.
விடுதி வெறிச்சோடிக் கிடந்தது. ஈரோடு, மேட்டுபாளையம், சேலம், திருப்பூர் மக்கள் விடுமுறைக்கு பறந்திருந்தனர். சென்னை, நெல்லை போன்ற தூரப் பிரதேச மக்கள் மட்டும் இரவு வரை நேரம் கடத்திக் கொண்டிருந்தோம்.

"டேய்.. சாய்பாபா காலனி-ல ஒரு வேலை இருக்கு. கூட வர்றியா?" என்றான் லவா. கூட பல்குன் மற்றும் டெல்லி அருண்.

"எனக்கும் 8 வருஷ பெண்டிங் வேலை ஒண்ணு இருக்கு. வா போலாம்" என்று கிளம்பினேன்.

இரண்டு மூன்று பேருந்து மாறி சாய்பாபா காலனி சென்றடைந்தோம். ராஜா அண்ணாமலை ரோடு. அங்கப்பா பள்ளி தூரத்தில் தெரிந்தது.

"என்னாங்கடா இவ்ளோ மெதுவா நடக்குறீங்க. நா முன்னாடி போறேன்" என்று மற்றவர்களை விட்டுவிட்டு வேகமாக ஓடினேன்.

பள்ளியில் கடைசி மணி அடித்திருந்தது. அன்றைய தினத்தை வெற்றிகரமாக கடத்திய மகிழ்ச்சியில் குழந்தைகள் வெளியேறிக் கொண்டிருந்தனர். பள்ளிக்கு அருகில் சென்று பார்த்தபோது,  பரப்பளவு குறைந்தது போல் தெரிந்தது. கண நேர ஆச்சரியத்திற்கு பிறகு சிரித்து கொண்டேன். The wonders of relative magnitude. மாற்றத்தை ரசித்தேன்.

அப்பொழுது அங்கே நின்றுகொண்டு குழந்தைகளை வரிசை படுத்திக் கொண்டிருந்தார் ஒரு அம்மையார். எங்கள் PT மிஸ். அவர் ஒரு டெர்ரர். ஒற்றைச் சொல்லால் ஒட்டு மொத்த கும்பலையும் அமைதியாக்குவார். பழக்க தோஷத்தில் அவரைக் கண்டதும் மிரண்டுவிட்டேன். அப்பொழுது அவர் என்னைப் பார்த்தார். யாரையோ தேடி நான் வந்ததை புரிந்து கொண்டு, "சொல்லுங்க சார். யார் வேணும்?" என்றார். 

"சாரா? நானா? ஹா ஹா ஹா ஹா ஹா!!" என்று மனதுக்குள் சிரித்துக்கொண்டேன். மாற்றத்தில் குதூகலித்தேன்.

அப்பாடக்கர் எண்ணத்தை அடக்கிக் கொண்டு, "பஸ் டிரைவர் செல்வராஜ் அண்ணா இருக்காரா? அவர பாக்க தான் வந்தேன்" என்றேன்.

"கேட் முன்னாடி பஸ் நிக்குது பாருங்க. வந்துருவார். இப்போ கெளம்புற நேரம் தான்." என்று எனக்கு வழிகாட்டினார் அந்த முன்னாள் டெரரிஸ்ட்.

எதிர்பாராமல் கிடைத்த மரியாதையின் மமதையில் லேசாக சிரித்துக்கொண்டே பேருந்தருகில் சென்று நின்றேன்.

"எட்டு வருஷம் ஆயிருச்சே.. ஆள் எப்டி மாறி இருப்பார்? கண்டிப்பாக நான் வந்து பார்ப்பேன் என்று எதிர்ப்பார்த்திருக்க மாட்டார். இந்த நேரம் ஒரு கேமரா இருந்துருக்க கூடாதா? அவர்  ரியாக்ஷன படம் புடிச்சுருக்கலாமே!". ஆயிரம் எண்ணங்கள் மனதுக்குள்.

அப்போது அவர் வந்தார்.

அவரே தான்! மாஸ்டர்!

அதே ஒல்லி உருவம். முகத்தில் அதே தாடி. அதே அமைதி.

ஓடிச் சென்று, வாய் நிறைய பற்களுடன், "எப்டி இருக்கீங்க மாஸ்டர்?" என்றேன்.

முன்னறிவிப்பின்றி வந்த சத்தத்தில் திரும்பி என்னைப் பார்த்தவர், சற்றே குழப்பத்துடன் "நல்லா இருக்கேன்...." என்று இழுத்தார்.

Of course! How can he recognize me at sight! எட்டு வருடங்களில் 4' 5" இலிருந்து 5' 10" ஆகி இருந்தேன். கம்பளி பூச்சி மீசை வேறு. எடையில் இரட்டிப்பாயிருந்தேன்.

"நாந்தான் சார்... விஸ்வநாத்.. 8 வருஷம் முன்னாடி உங்க கீபோட் ஸ்டுடென்ட்.. அப்புறம் சென்னை போயிட்டேன்.. இப்போ இங்கதான் PSG-ல  சேந்திருக்கேன்"


"VCV லே-அவுட்ல எங்க வீடு.. அப்பப்போ வந்து சொல்லி குடுப்பீங்களே சார்?"


"எங்க போனாலும் என்ன கூட்டிட்டு போவீங்க சார்.. செலீனா மிஸ்-க்கு அடி பட்டப்போ போய் பாத்தோமே? உங்க பிரெண்டு பாஸ்டன் வீட்டுக்கும் கூட்டிட்டு போயிருக்கீங்க.."


"ஹேமாம்பிகா கிளாஸ்-ல தான் நானும் இருந்தேன்".. She was his neice..

"இவ்ளோ ஞாபகம் வெச்சு சொல்றீங்க.. சாரி, எனக்கு சரியா தெரியலீங்களே.." என்றார், ஒரு வித குற்ற உணர்வுடன்.

"......" - இம்முறை, அமைதி காத்தது நான்.

"இன்னும் இன்ஸ்ட்ருமென்ட் ப்ராக்டிஸ் பண்றீங்களா?" - அவர்.

"... ம்ம்ம்.. பண்றேன் சார். ஸ்கூல் மியூசிக் டீம்-ல இருந்தேன்.."

"ஓ.. நல்லது.. நேரம் கெடைக்கும் போது வாங்க.. சேந்து ப்ராக்டிஸ் பண்ணலாம், சார்"..

சார்? சார்?!?!

அமைதியாக தலையாட்டி விட்டு நகர்ந்தேன்.

சற்றே தொலைவில் நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்த என் நண்பர்கள், அருகில் வந்து அமைதியாக என் தோளைத் தட்டிக் கொடுத்தது எனக்கு தெரியவில்லை.

மாற்றத்தின் மறுமுகம்.

Sunday, April 10, 2011

செல்வராஜ் மாஸ்டர் - I

நவம்பர் 2002.
கோயமுத்தூரில் பொறியியல் படிக்க நான் சேர்ந்து நான்கு மாதங்கள் ஆகி இருந்தன. சொந்த ஊரான சென்னையில் அண்ணா யுனிவேர்சிட்டி-யில் இடம் கிடைத்தும் பி.எஸ்.ஜி தான் செல்வேன் என்று அடம் பிடித்து வந்திருந்த காலம். பலருக்கும் அந்த முடிவின் காரணம் புரியவில்லை. உண்மையை சொல்வதென்றால், எனக்கும் ரொம்ப புரியவில்லை. It was probably not a very logical decision. Though one I have never regretted.
"பி.எஸ்.ஜி. தான் உனக்கு ரைட்" என்ற என்னுடைய வகுப்பாசிரியரின் advice, தாத்தா-பாட்டி இருக்கும் பொள்ளாச்சி-க்கு பக்கத்தில் இருக்கிறது என்ற கூடுதல் ஜாலி - இது போன்றவை முக்கிய காரணிகளாக இருந்தாலும், இன்னொரு சிறு காரணி: அது வரையில் என் வாழ்வின் மிக்க மகிழ்ச்சியான நாட்களை நான் கோவையில் தான் கழித்திருந்தேன். 
From 2nd standard to 4th standard. என்னுடைய ஆட்டோகிராப் தினங்கள் (without the slew of heroines).
அப்பொழுது நான் சாய்பாபா காலனி-யில் அங்கப்பா-வில் படித்து கொண்டிருந்தேன்.
நாலாம் வகுப்பில் இருந்தபோது, பள்ளியில் extra-curricular activities என்ற பெயரில் சில class-களை அறிவித்தார்கள். வீட்டில் அப்பாவிடம் சொன்னேன்.
"நல்ல விஷயம். என்னென்ன class நடத்த போறாங்க?" என்றார்.
"ம்யுசிகல் இன்ஸ்ட்ருமென்ட் ஒண்ணு கத்துகிறது நல்லது தான். பெர்கஷின் லாம் சேந்தா மத்த இன்ஸ்ட்ருமென்ட்-ஓட தயவு தேவைப் படும். ஹார்மோனியம்-னா, வேற யாரும் இல்லைனா கூட நீயே கச்சேரி நடத்திரலாம். ஹார்மோனியம் சேந்துக்குரியா?" என்றார்.
"ஒண்ணும் புரியல OK!" என்றேன், அனுமதி கிடைத்த மகிழ்ச்சியில்.
மறு நாள் class துவங்கியது. எல்லா மியூசிக் ஸ்டூடென்ட்ஸும் ஒரே இடத்தில் குழுமி இருந்தோம். 
மிருதங்கம். ட்ரம்ஸ். கிடார். கீபோட். ஹார்மோனியம். டபிள் பாங்கோஸ். எல்லாம் அடுக்கப் பட்டிருந்தன.
சிறிது நேரத்தில் பஸ் டிரைவர் செல்வராஜ் அண்ணா வந்தார்.
'அட. இன்னிக்கு நம்ம ஸ்கூல் பஸ்-ல போக போறதில்ல-னு தெரியாம நம்மள தேடிட்டு வந்துருக்காரோ?' என்று நான் நினைத்த நேரத்தில், "எல்லாரும் வந்தாச்சா? நான் தான் உங்களுக்கெல்லாம் மியூசிக் கிளாஸ் எடுக்க போறேன்!" என்றார், என் அதிக பிரசங்க எண்ணத்தை அடியோடு அழித்தவாறு.
பஸ் டிரைவர் செல்வராஜ் அண்ணா. 
ஒல்லியான உருவம். neat-ஆக சீவிய முடி. பிரபுதேவா தாடி. முகத்தில் ஒரு அமைதி. புன்சிரிப்பு.
"யார் யார் என்னென்ன இன்ஸ்ட்ருமென்ட்-க்கு பேர் குடுத்துருக்கீங்க?"
"கீபோட்", "கிடார்" என்று எல்லாரும் modern-ஆக சொல்லிக்கொண்டிருக்க, அமைதியாக "ஹார்மோனியம்" என்றேன், வேறு யாருக்கும் கேட்டுவிடக் கூடாதே என்ற பயத்தில். அந்த நேரம் பார்த்து குரங்கு சேஷ்டை கணேஷ் டபிள் பாங்கோஸ்-ஐ வெளுத்து கட்டி கொண்டிருந்ததால், நான் சொன்னது மாஸ்டர் தவிர யாருக்கும் கேக்கவில்லை. சில நொடிகளுக்கு கணேஷ் என் மானசீக best-friend ஆனான்.
எல்லோரும் instrument-choice சொன்னவுடன், குரூப்- குரூப்பாக பிரிக்கப்பட்டோம்.  தேசிகனும் நானும் மட்டும் தான் ஹார்மோனியம். partners in self pity என்று ஒன்றாக உட்கார்ந்து கொண்டோம்.
சிறிது நேரத்தில் செல்வராஜ் அண்ணா.. அல்ல.. செல்வராஜ் மாஸ்டர் எங்களிடம் வந்தார்.
"என்ன.. ரெண்டு பேரும் ஹார்மோனியம்-ஆ? கொஞ்ச நாளைக்கு கீபோட் குரூப்-ஓட உக்காந்துகோங்க. ஹார்மோனியத்துல ரெண்டு கட்டை சரி இல்ல" என்று எங்களை சுய பச்சாதாபத்தில் இருந்து விடுவித்தார். இருந்தாலும் அப்பா-விடம் சொல்ல வேண்டுமே என்ற பயத்தில் "இல்ல மாஸ்டர்.. அப்பா ஹார்மோனியம் தான் கத்துக்க சொன்னார்" என்றேன்.
"ஹா ஹா.. ரெண்டுமே ஒண்ணு தான்! ஒண்ணும் வித்தியாசம் இல்ல. அப்பா-கிட்ட நான் சொல்லிக்குறேன்" என்றார்.
அட்ரா சக்க. அட்ரா சக்க.
ஆர்வத்துடன் கீபோட் பக்கம் சென்றோம்.
பளபளவென்று இருந்தது.
Casio SA-10.
இன்று அது சின்னதாகத்  தெரிந்தாலும், அன்று இம்மாம்பெரிசாகவே  தென்பட்டது. பயபக்தியுடன் தொட்டு கண்களில் ஒற்றிக் கொண்டு மாஸ்டரை நோக்கினோம். கரும்பலகை ஒன்றை வைத்து, அவருடைய trademark புன்னகையுடன் C, D, E, F, Staff, Stave, G-Clef, என்றெல்லாம் தியரி நடத்தினார். பின் முதல் பாடலாக 'ரகுபதி ராகவ ராஜாராம்' சொல்லிக் கொடுத்தார். (இன்று வரை, நான் கண்ணை மூடிக் கொண்டும் வாசிக்கக் கூடிய ஒரே பாடல் அதுவே). ஒரு மணி நேரம் நாங்கள் மாற்றி மாற்றி கர்மசிருத்தையுடன் ரகுபதி ராகவா ராஜாராமினோம். அதன் பின் வந்த மாஸ்டர் "Ok, இன்னிக்கு இது போதும். Tune கரெக்டா வாசிக்கிரீங்களோ இல்லையோ, fingering ரொம்ப முக்கியம். கொஞ்ச நாளைக்கு இதையே practice பண்ணுவோம். இப்போ எல்லாரும் வீட்டுக்கு போங்க. நாளைக்கு பாப்போம்!" என்று அனுப்பி வைத்தார். 
தங்க ராஜ பஸ் ஏறி 80 பைசாவுக்கு டிக்கெட் வாங்கி, ஷண்முகா தியேட்டரில் இறங்கி, மீதிச் சில்லறை 20 பைசாவுக்கு 2 பிஸ்கட் வாங்கி தின்றுகொண்டே வீட்டிற்குச் செல்லும் வரையில் அந்த கீபோட் ஒலி என் காதில் ரீங்காரித்துகொண்டே இருந்தது. மாடிப் படிக்கட்டுகள் என் கண்ணிற்கு அடுக்கி வைத்த கீபோட் கட்டைகளாக தெரிந்தன.
அப்பா வீட்டிற்கு வந்ததும் விஷயத்தை சொன்னேன்.
"அப்படியா. அப்போ சரி கீபோடே கத்துக்கோ. ஆனா என் கிட்ட வந்து வாங்கி குடு-னு கேக்காதே" என்று எனக்கு பெர்மிஷனும் குடுத்து, அவர் பாக்கேட்டிற்கும் safety பண்ணிக்கொண்டார். அனுமதி கிடைத்த மகிழ்ச்சியில் தலை கால் புரியாமல் ஆனேன். மறு நாள் மியூசிக் கிளாஸ் துவங்கும் வரையில் அதே ஞாபகம். ஒரே ஞாபகம்.
அன்பான ரீடர் பொது மக்களே..
இன்னும் சொல்ல வந்த விஷயத்தையே ஆரம்பிக்கல!
'ஸ்ரீரங்கத்து தேவதைகள்'-ஐ ரிவைஸ் செய்ததன் வெளிப்பாடாக வந்த இந்த பதிவின் introduction-ஏ இழுத்துகிச்சு. படிக்க நீங்க இருக்கீங்க-ங்கற தைரியத்துல பெப்பரபேய்ங்-னு எழுதிகிட்டே போயிட்டேன்.
அடுத்த பகுதியில சுருக்கமா விஷயத்த சொல்லிடுரேனே, ப்ளீஸ்!!

Tuesday, January 11, 2011

Notes from an overgrown island - Part II

Part 1 here.
Ok this time I am not going to ramble. Hoping to note my observations in some quick points:
  • Until I landed in this country, English spoken with the 'r's mauled beyond recognition was all "Foreign accent" to me. But now I think I have started distinguishing English accent from American. For starters, watch the "Byeeeeee" comedy scene in Baasha. That's the kind of bye everyone sings here. Every single time. Had NSYNC been an English boy-band, 'Bye Bye Bye' may have been set to Maya Malava Goula or Kaambodhi, for all you know. (To think of it, it's not just with 'Bye'. These people sing all courtesy phrases the same way - good morning / good evening / bye bye / etc)
  • In most places here, everything closes at 5 PM in the evening (except the pubs/bars/supermarkets). The whole place becomes very quiet after 6. Which indicates the amount of research that has gone into the making of this.
  • If you own a car, you would always worry about finding 1) a car park, and 2) a parking spot in the car park. It is an overwhelming worry that overwhelms you. Every time we plan a visit to some place, much of my intensive online research (which involves checking Google's first page results) revolves around locating convenient (and free) car parks. And finding a parking spot at office every morning is quite a worry for me. Whatever time I reach office, everyone seems to have gotten there before me. It's almost like they all have sync-ed their alarms to mine minus a few minutes. I remember reading an anecdote somewhere: about early-arrivers parking far from the building so that latecomers could find a nearer space and get to office quicker. That's effing bullshit. துண்டு போட்டு எடம் புடிக்காத கொறை. (The missus often suggests leaving the stepney behind to hold the space for the next day)
  • Graffiti seems commonplace along the rail routes here. But I haven't found any posters of SRMU Kannayyan yet. (Or maybe I haven't seen well enough yet)
  • The other day I looked out from home to find someone cleaning the bushes outside patiently over a few hours. I had almost offered him பழைய சோறு and சொம்புல தண்ணி when I realized it was my landlord. Do-It-Yourself is such a popular concept here. Primarily because labour is very expensive. We once had to get a locksmith over. He charged 45 pounds for a 10-min job, ending up making me question my career choices. Imagine - 45 pounds! For a 10-min job! In Indian Rupees that's, well, 45 x 70 (sorry, am lazy). So it's not surprising to find people here doing everything by themselves - washing, ironing, cleaning, gardening, growing fat etc.
  • Indian food is very common here. And 'parcel' shops are called Takeaways. Most takeaways here are Authentic Indian Takeaways run by Bangladeshis and Pakistanis. So you get more types of Indian food that you get in India. I hadn't heard of Rogan Josh back at home - but it's possible that it may be popular outside of the South. But am bleddy sure there is no such thing as Madras Curry even in Madras. And the natives here perform anthar-baltis for the Chicken Balti - it's too popular here.
  • On a serious note - one stunning feature of this country is the independence with which disabled and the elderly lead their lives. A colleague at office is blind - and he is able to do everything by himself! He uses his mobile phone, comes by bus and whatnot! His guide dog is the only being whom we takes support from. Another colleague is wheelchair-ridden, but comes by a special car which she can wheel into and start driving! And the elderly here have to be seen to be believed - the way they live on their own, carry out all their travelling / weekly shopping / etc without any support whatsoever. Once when I offered to help carry bags for a very frail old lady, she smiled in response over her pain, and took time and effort to say: "I am fine, thanks all the same", when it was utterly clear that she was not fine at all. Phew.
  • And while on the topic of disabled-friendliness - even movie halls are so! Special shows are run with subtitles for the deaf; and there are "Audio Described" performances for the blind - a voice overlay would narrate the visual scenes of the movie as things happen. Check this sample from 00:18. (Now let your imagination run wild and let me know in the comments section, how you would audio-describe this video! You may want to start with a note on grizzly bears, maybe?)
So well, that's that!! Bye byeeeeeee...